ARTIST STATEMENT


Usually I am quite rubbing around with all kind of little things. Just playing actually.


I collect lot of material from my immediate area. Often I find it hard to throw away a ' foil of a margarine package', not to mention the container itself. All of such a great beauty ! The curvature, the colors, the shapes, also the emotional load, the container has supported my life for about a week, standing on the table, in the fridge, how often I did have it in my hands ? The contents slowly slipped into my body, it fed me. Nutrients for body and soul.



To my mother.

The train is crowded with people. But i don't see it. I just notice when i can't sit. Thats annoying but luckily
not common. Usually  I don't travel in rush our.
Time is passing and the country too. Tonight I go back, but I don't get back the time.
Enschede, through the window always along the ‘ Volkspark’, is it time for Easter-fair ?

After a while I would be here almost never again. My mother have to move to a Nursing home, that will be in Haarlem because its closer for us (children).

But she don't want it.


In train back home its almost dark. Well, not in the train, there is the light on it.

I am sketching for my new project.

I think the title will be ‘ Roomy Jacket’. Cardboard boxes of clay, clay roomy draped around the boxes en then fired. The cardboard-ashes is left behind at the bottom of the ceramic’s.

Children’s drawings at the wall. Are they coming from the boxes ? or are they going in the box ? The box is like a ‘roomy jacket’ , as a metaphor for ‘nurture’. There are jackets with tears even holes but this belongs to it. finally the child will leave you but she/he will always be your child, like the cardboard box who leave behind vague marks in the ceramic’s.


I work with material from my area. It can also be experiences, mostly experiences with which I am busy or important for me.

I am not a social person. I like being alone, ik need mental space.

Neither I am a caring person. I still work in healthcare.


What I like and do a lot is ‘waiting’.

Ik travel a lot with public transport so I get richly served, sure because I always  want to be in time everywhere. Waiting is a resting momentum for body and soul. Most of the time I like red traffic lights too.


I’m more a spectator than a participant.





ARTIST STATEMENT (NL)


Meestal ben ik nogal aan het ' rommelen ' met allerlei dingetjes tegelijk. Spelen eigenlijk.


Ik verzamel veel materiaal vanuit mijn directe omgeving. Vaak vind ik het al moeilijk om een ' folietje van een margarine kuipje' weg te gooien, laat staan het kuipje zelf. Het is allemaal van zo'n grote schoonheid ! De kromming, de kleuren, de vormen, maar ook de emotionele lading, het kuipje heeft ongeveer een week mijn leven ondersteund, stond op tafel, in de koelkast, hoevaak heb ik het wel niet in mijn handen gehad ? De inhoud is langzaam mijn lichaam binnen geslopen, het heeft me gevoed. Voedingsstoffen voor lichaam en geest.


Naar mijn moeder.

De trein is gevuld met mensen. Maar dat zie  ik niet zo. Ik ga het pas opmerken als ik niet kan zitten. Dat is vervelend maar komt gelukkig bijna nooit voor. Ik reis dan ook niet in de spits.

De tijd gaat voorbij en het land ook. Vanavond ga ik weer terug maar dan krijg ik de tijd niet terug.

Enschede, vanuit de trein altijd langs het Volkspark, is er paas-kermis ?

Over een tijdje zal ik hier bijna nooit meer komen. Mijn moeder moet in een verpleeghuis gaan wonen, dat zal in Haarlem zijn omdat het dichter bij ons ( kinderen) in de buurt is.

Maar ze wil niet.


In de trein terug is het al donker. Nou ja, niet in de trein, daar is het licht aan. 

Ik maak een schets voor mijn nieuwe project.

Ik denk dat het 'ruim jasje' gaat heten. Dozen van klei, klei ruim om kartonnen dozen gedrapeerd en gebakken. De karton-as ligt onderin het keramiek.

Kindertekeningen  aan de muur. Komen ze uit de doos ? Of gaan ze in een doos ? De doos is als een 'ruime  jas'  , als een metafoor voor 'opvoeden'. Er zijn jassen met scheuren zelfs gaten maar dat hoort erbij. Uiteindelijk zal je kind je verlaten maar het blijft altijd je kind, zoals de kartonnen doos nog vaag sporen nalaat in de keramiek.


Ik werk graag met materiaal uit mijn directe omgeving. Dat kunnen ook ervaringen zijn, meestal ervaringen waar ik het druk mee heb of  die belangrijk voor mij zijn. 

Ik ben geen sociaal persoon. Ik ben graag alleen, heb mentale ruimte nodig. 

Ik ben ook geen verzorgend type. Toch werk ik in  ' de zorg'. 


Wat ik graag en veel doe is ' wachten'. 

Ik reis veel met het OV dus ik word rijkelijk bediend, zeker omdat ik altijd overal ruim op tijd wil zijn. 

Wachten is een rustmoment voor lichaam en geest. Rode stoplichten vind ik meestal ook heel fijn.


Ik ben meer een beschouwer dan een deelnemer.



















 

Using Format